Świdnica	Lądek Zdrój	Lądek Zdrój
Rynek w Lądku	Rynek w Lądku	Rynek w Lądku

Na miejsce dojechałem rowerem. Jednym skokiem z Jeleniej Góry do Stójkowa. Wybrałem dość ciekawą drogę (zupełnie ominąłem Góry Wałbrzyskie i Kłodzko). Mój wybór padł na "nizinną drogę" przez Bolków, Dobromierz, Świdnicę, Zabkowice Śląskie, Złoty Stok. Nizinną drogę wzięłem w cudzysłów, bo tylko z pozoru jest ona nizinna. Najpierw trzeba pokonać Przełęcz Radomierską, zostawiając po lewej Góry Kaczawskie, a po prawej Rudawy Janowickie. Po zjeździe do Kaczorowa znowu wspinaczka. Od Bolkowa już równiej, a od Dobromierza aż do Złotego Stoku całkiem sympatycznie, chociaż po drodze zdarzają sie niewielkie wzniesienia. Cała trasa jest niezwykle widokowa. Ileż to już razy jechałem do Wrocławia. Ta okolica nie może się znudzić. Wieczne pagórki i lasy... Stary Bolków ze średniowiecznym zamkiem górującym nad miastem... Dobromierz ze stromym uskokiem terenu. Tu nagle kończą się góry i... płasko jak okiem sięgnąć, aż do Strzegomia... W dali widnieje Ślęża. Przejazd przez Świebodzice, schludne miasteczko. Nieco dłuższą przerwę w podróży zrobiłem w Świdnicy. Jest to stare miasto, jego historia sięga XII wieku. Jechało mi się bardzo dobrze, tym bardziej, że nawierzchnia asfaltowa była przyzwoitej jakości (nie licząc tych dziur, które udało się zgrabnie ominąć :)). Jeszcze na skraju fali upałów, gorąco miało być już na miejscu. Szybko przeleciałem przez Zabkowice Śląskie i Kamieniec Zabkowicki (znajduje się tutaj zniszczony po II wojnie światowej, neogotycki zamek Hohenzollernów) i zatrzymałem się w Złotym Stoku, miasteczku znanym z kopalni złota ? wspaniałych podziemnych korytarzy, pokopalnianych pozostałości, dużej atrakcji turystycznej w postaci podziemnego spływu pontonowego. Na koniec czekał mnie nie lada wysilek. Przed Ladkiem musiałem pokonać Góry Złote. Muszę przyznać, że nie spodziewałem się wielkich trudności. Jednak miałem w tym momencie za sobą ponad 130 kilometrową drogę. Podjazd może nie należy do najstromszych, ale jest długi (około 9 km). Momentami miałem już dość. Widoki osładzały żmudne pedałowanie. Serpentyny pod Jawornikiem Wielkim (872) są niezwykle ciekawe. A poza tym jedzie się w cieniu wysokopiennego lasu. Chłód koi... Na Przełęczy Jaworowej czekała niespodzianka w postaci źródełka wody. Cieszyłem się jak dziecko, uchlapałem się i napiłem. Teraz czekał mnie wspaniały zjazd (również niekończącymi się serpentynami) do samego Lądka. Szum wiatru w uszach, zamazane pobocza szosy, ostrzegające bzyknięcia much i os dawały do myślenia... Bez okularów kolarskich ta przyjemność nie była by możliwa. Trochę za szybko? ? ? Być może, lecz droga pusta. Co za jazda. Uważam jednak bardzo na zakrętach. Etap dojazdowy już za mną. W sumie 155 km.